ירושלים (לחן מוניושקו) ♫

כותרת: חצות

דרויסן בלאָזט אַ ווינט אַ קאַלטער –
אַ שרעקלעכע כּיסלו־נאַכט,
בײַם לעמפּל שטילע זיצט אַן אַלטער
אין קעמערל פֿאַרמאַכט,
זײַן באָרד – שניי ווײַס,
די אויגן גליִען,
און וויינט רעכט הייס
בײַם „שערי־ציון“.
אויס האַרצנס טיפֿן,
הערט מען אים רופֿן,
איינציק נאָר דאָס וואָרט:
ירושלים,
ירושלים,
מײַן טײַערער הייליקער אָרט!

מיך פֿלעגט אַ מאָל דער טאַטע ליבן,
איך וואַר אַ ציכטיק קינד,
אַך, שפּעטער האָט ער מיך פֿאַרטריבן,
דורך מײַנע גרויסע זינד.
שוין 'זוי פֿיל יאָר
טראָג איך זײַן צאָרן,
און מײַנע האָר –
שוין ווײַס געוואָרן.
איך מוז נאָך וואַנדערן
פֿון איין לאַנד צום אַנדערן,
איך בין באַלד דאָ, באַלד דאָרט.
ירושלים,
ירושלים,
מײַן טײַערער, הייליקער אָרט!

איך לעב און שוועב אין גרויס סכּנה,
אין צרות אָן אַ שיעור,
אַנטלויפֿן מוז איך אָפֿט בײַ דער לבֿנה,
ווײַל מע דערקוטשעט מיר.
מע לאָזט מיך ניט
דעם קאָפּ אויפֿהייבן,
אַלעס בייזע טוט
מען מיר אָנקלעפּן,
מע שרײַט: „געזינדל,
דו לעבסט פֿון שווינדל,
באַטרוג און קריסטנמאָרד!“
ירושלים,
ירושלים,
מײַן טײַערער, הייליקער אָרט!

אַך, וויינען וויל איך, זיפֿצן, טרויערן,
פֿאַרגעסן לוסט און טאַנץ.
באַגראָבן איז אונטער יענע מויערן
מײַן גליק, מײַן פּראַכט, מײַן גלאַנץ,
קיין כּהן געבליבן,
קיין מזבח, קיין קרבן,
די נבֿיאים פֿאַרטריבן,
אין גלות געשטאָרבן;
טערקישע מאָשעען
זעט מען שטיין
בײַם הר־המוריה דאָרט.
ירושלים,
ירושלים,
מײַן טײַערער, הייליקער אָרט!

די צײַט האָט דיך שוין אָפּגעפֿרעסן
מיט אירע שאַרפֿע ציין!
דאָך קען איך נישט פֿאַרגעסן,
דיך פֿאַרגעסן, ניין.
דײַנע הייליקע שפּורן –
די אָסמאַנען האָבן נישט
געשוינט דײַנע פֿלורן;
איין וואַנט איז געבליבן,
דערויף שטייט געשריבן
מיט ייִדיש בלוט דאָס וואָרט:
ירושלים,
ירושלים,
מײַן טײַערער, הייליקער אָרט!

פֿיל לעבנס־פֿראַגן, גלות, שמערצן
האָבן מײַן זין געטריבט;
דאָך פֿאַרגעס איך נישט אין האַרצן,
וואָס איך האָב איינסט געליבט.
דאָרט הער איך אַ קול:
„אויסוואַנדערן, עמיגרירן“,
דאָ וויל מען איך זאָל
מיך אַסימילירן.
איך וויל דערין נישט דענקען,
דען דאָס האַרץ טוט בענקען,
צו דיר, צו דיר וויל עס פֿאָרט.
ירושלים,
ירושלים,
מײַן טײַערער, הייליקער אָרט!

דאָ, אין דעם קעמערל גאַליציען
שלאָף איך דאָך רויִק אַצינד,
ווען דרויסן נעפּל ציִען,
שרעקלעך ברויזט דער ווינט.
די פּוילן וואָס וווינען
מיט מיר דאָ אין איינעם,
ווייסן דאָך צו שוינען
די ייִדישע שכנים,
אַ בעל־בית אַ גוטער
אין ווין, מײַן היטער –
אַהיים בענקט זיך מיר פֿאָרט,
נאָך ירושלים,
נאָך ירושלים,
דעם טײַערן, הייליקן אָרט!

בַּחוּץ נוֹשֶׁבֶת רוּחַ-כִּסְלֵו,
הַקֹּר בַּחוּץ כָּבֵד הוּא.
יְהוּדִי זָקֵן בְּחֶדֶר יוֹשֵׁב,
לְאוֹר הַנֵּר לוֹמֵד הוּא.
זְקָנוֹ לָבָן, יוֹקְדוֹת הָעֵינַיִם,
בּוֹכֶה מָרָה עַל יְרוּשָׁלַיִם.
מֵעֹמֶק הַצַּעַר בְּרֶגֶשׁ וָסַעַר
אֶנְחַת גַּעְגּוּעַ תּוּשַׁר:
יְרוּשָׁלַיִם, יְרוּשָׁלַיִם,
מָקוֹם כֹּה קָדוֹשׁ וְיָקָר.
אָבִי נָתַן לִי אַהֲבָתוֹ,
כִּי יֶלֶד טוֹב הָיִיתִי;
אַחַר גֵּרֵשׁ אוֹתִי מִבֵּיתוֹ
וּבַדְּרָכִים תָּעִיתִי.
אֶת צָרוֹתַי אֶשָּׂא אַך בְּצַעַר,
שְׁעָרִי הִלְבִּין - אֵינֶנִּי עוֹד נַעַר.
בּוֹדֵד חֲסַר-עֵרֶךְ נוֹדֵד בְּכָל דֶּרֶךְ,
רַגְלַי אֲכַתֵּת בַּנֵּכָר.
יְרוּשָׁלַיִם, יְרוּשָׁלַיִם,
מָקוֹם כֹּה קָדוֹשׁ וְיָקָר.

אֲנִי בּוֹכֶה, אָבֵל, מִתְפַּלֵּץ -
חָלְפָה חֶדְוַת-הַנֹּעַר.
עַל כָּל גִּבְעָה וְתַחַת כָּל עֵץ
קְבוּרִים יְמֵי הַזֹּהַר.
חָרַב הַמִּקְדָּשׁ עִם קָרְבָּן חַג וָעֶרֶב
וְאֶת הַנְּבִיאִים הִשִּׂיגָה הַחֶרֶב;
וּבֵין הָעַרְבַּיִם, עַל רֹאשׁ הַר-הַבַּיִת
טוּרְקִים קַלְגָּסִים בַּמִּשְׁמָר.
יְרוּשָׁלַיִם, יְרוּשָׁלַיִם,
מָקוֹם כֹּה קָדוֹשׁ וְיָקָר.
הַזְּמַן כִּלָּה יְמֵי חֻרְבָּנֵךְ,
נָגַס שִׁנָּיו בְּכֹחַ,
מִמֶּנִּי לֹא יָמוּשׁ זִכְרוֹנֵךְ
וְלֹא אוּכַל לִשְׁכֹּחַ.
הָרוֹמָאִים חִלְּלוּ אֶת קָדְשַׁיִךְ
וְהַטּוּרְקִים מָחֲקוּ עִקְבוֹתַיִךְ.
רַק כֹּתֶל תִּפְאֶרֶת נוֹתַר עִם כּוֹתֶרֶת
בְּדָם יְהוּדִי חֲקוּקָה:
יְרוּשָׁלַיִם, יְרוּשָׁלַיִם,
מָקוֹם כֹּה קָדוֹשׁ וְיָקָר.