נעמילה ♫

[לקראת סוף בית 1]
אַט רוֹעֲדוֹת, מְרַפְרְפוֹת

[בבית 2]
לְרוּחַ קַל בְּעֵת עַרְבִית

[בית 3 שורה 4]
בֵּין שְׁלַל פְּרָחִים בַּטַּל

[בית 3 שורה 4]
עִם קְהַל פְּרָחִים וְטַל

[בית 4 שורה 2]
עֵינֶיהָ זוּג יוֹנִים עָיֵף

[בית 4 שורות 6-5]
עַל פִּרְחֵי חֵן אֲפַרְפָּרִים
רוֹקְמוֹת, חוֹלְמוֹת חֲלוֹם עָרֵב

אַ ליבעס קינד איז נעמילע, אַ קליינע, בלאָנדע מיידעלע,
דער פֿינפֿטער פֿרילינג גייט איר שוין אַנטקעגן פֿון דער ווײַט;
זי האָט צוויי בלאָע אייגעלעך, און ברעמען לאַנגע, איידעלע,
וואָס ציטערן ווי פֿעדעמלעך, ווי פֿעדעמלעך פֿון זײַד.

דער קאָפּ אין העלע פֿרענדזעלעך, אין גאָלד־געלאָקטע גלעקעלעך,
צעשטראַלטע ווי אַ יוני־טאָג, און לײַכטע ווי אַ טרוים.
זיי קרײַזלען זיך און קושן קוים די ראָזקייט פֿון די בעקעלעך,
וואָס לײַכטן זיך ווי עפּעלעך, געפֿאַלן ערשט פֿון בוים.

אַ קורץ פֿאַרריסן נעזעלע, פֿאַרמאָגט די בלאָנדע נעמילע,
און דינע, דינע, ליפּעלעך, ווי ראָזער אָוונטשניי,
איר בייגעוודיקער קערפּערל איז ווי אַ פֿרילינג־ביימעלע,
וואָס רוישט פֿון מינדסטן ווינטעלע, און ווייסט נאָך נישט (פֿון*) קיין וויי.

דעם טאָג דעם גאַנצן שפּילט זי זיך, אויף בייטן פֿאַרביק־בלומיקע,
דעם טאָג דעם גאַנצן באָדט זי זיך אין בלומען ווי אַ בלום,
עס קוקן ווי פֿאַרוווּנדערטע די בלומען די אַרומיקע,
און גלעטן זי און בעטן זי, און רופֿן ליבלעך „קום!“...

זי חבֿרט זיך אַ גאַנצן טאָג מיט שמעטערלינגען לופֿטיקע,
וואָס שטעלן אָפֿט זיך אָפּ אויף איר, און מיינען – ס'איז אַ רויז.
זי שפּילט מיט זיי, ביז ס'קומען אָן אין אָוונט ווינטלעך דופֿטיקע,
און פֿירן זי מיט פֿעלדגערוך אַהיים, צו זיך אין הויז.

און דאָרט, אין ווײַסן בעטעלע, שטיל שלאָפֿן אײַן די אייגעלעך,
די קליינע, בלאָע הימעלעך, ווי יונגע מידע שאָף,
אַ נאַכט אַ גאַנצע טרוימען זיי פֿון בלומען און פֿון פֿייגעלעך –
דער פֿינפֿטער פֿרילינג שמייכלט עס צו איר אין קינדערשלאָף.